Pagina's

zaterdag 3 maart 2018

accepteren

Eind jaren 80 zat ik op een behandelafdeling van een ggz kliniek in Assen. Behandeling voor schizofrenie. 8 maanden opname met als thema ziek zijn en lijden aan schizofrenie. Men had het toen over rouw en rouwen om het ziek zijn. Wennen aan het idee dat ik mijn leven lang medicijnen nodig heb.. Positieve en negatieve en positieve symptomen betekende dan een psychose en negatieve symptomen het verlies van vaardigheden. Voor en na de diagnose en wat de diagnose kan betekenen voor de rest van je leven. Accepteren dat sommige dromen nooit uit kunnen komen en nog veel meer accepteren.

Lang geleden en ik heb nu mijn twijfels bij deze diagnose. Kwetsbaar ben ik wel en omgaan met stress is nog steeds moeilijk. Medicijnen en zonder zal denk ik niet meer kunnen. Mijn menselijke geest en hoe ik dit nu zelf ervaar. Rouwen en na een periode van rouw volgt acceptatie en herstel natuurlijk. In die tijd had men het niet over herstel en betekende de diagnose een leven lang ziek zijn en werd het als chronisch gezien. Zelfstandig wonen werd afgeraden en zo werden nog veel meer dingen als onhaalbaar gezien.
Accepteren en zo heb ik mezelf nu wel geaccepteerd. Het moeten achter me gelaten en het mogen omarmd. Moeten en zo heb ik van mezelf ook veel gemoeten. Werken bijvoorbeeld en hoe belangrijk ik dit jarenlang vond en hoe onbelangrijk ik dit nu vind. Medicijnen is ook zoiets en hoe ik hier heel veel moeite mee heb gehad en ik neem nu zonder er bij na te denken elke dag mijn pilletje. Ook wetende dat het zonder niet meer kan.

Accepteren een paar maanden gelden een stukje gelezen van iemand over tolerantie en de link met acceptatie. Acceptatie vond de schrijver veel leuker dan tolerantie.. Accepteren dat een ander anders kan zijn dan jezelf en accepteren dat bijvoorbeeld de meerderheid het anders ziet dan jezelf. Tolereren en accepteren en misschien is het wel hetzelfde en is het verschil niet zo groot.
De meerderheid en de minderheid. Ook deze week een stukje in de krant over een cowboy en indianen feestje voor de kinderen en hoe een minderheid dit geen goed idee en discriminerend en kwetsend vond en men besluit dit soort feestjes niet meer te organiseren….. Heeft weer niets met tolerantie of accepteren te maken. De minderheid laat zich weer horen en de meerderheid past zich aan.

Nederland een tolerant land en men accepteert elkaar zonder mopperen en zonder de ander te willen veranderen en hoe er steeds minder tolerantie is en men steeds meer de ander die het anders ziet afwijst en erger nog wil veranderen. Nederland stond altijd bekend als een tolerant landje en dit wordt steeds minder en dat vind ik jammer.
Accepteren dat iemand anders er anders overdenkt. Accepteren dat ik er ook anders over mag denken. Ook dat is iets wat ik heb moeten leren. Ieder mens is uniek en ieder mens mag (tot op zekere hoogte) zichzelf zijn.

Links of rechts. Roken of niet roken. Geloven in God of geloven in helemaal niets. Geloven in alleen maar meer of denken dat het alleen maar met minder kan. Meningen en zo zijn er in ons kleine landje heel veel meningen en toch moeten we het samen doen.
Ruimte en zo lijkt het wel of er steeds minder ruimte is voor het accepteren van elkaar en dat is iets wat we in mijn ogen met zijn allen niet zouden moeten willen.