Pagina's

vrijdag 16 februari 2018

'olympisch' schaatsen

1968 of is het 1969 en schaatsen op tv. Ik ben 8 of is het 9 jaren jong en ik kijk voor het eerst naar het schaatsen. Buiten en winter en sneeuw en natuurlijk ijs. Op mijn buik voor de tv en meeschrijven en de rondetijden noteren. Worden we wereldkampioen? Buiten schaatsen en de weersomstandigheden en de voordelen van het schaatsen na de dweil en je zag de baan veranderen.

Het ek allround en het wk allround. Jarenlang de enige twee schaatsevenementen en heel Nederland keek. In de vrijdagkrant het startschema en de kolommen om mee te schrijven. 1 keer in de 4 jaar de olympische spelen en de afstand telt en niet het allrounden.
Veranderingen en zo heb ik veel zien veranderen. Het wk allround en ek allround is er nog steeds. De 500, de 1500 en de 5000 en 10.000 meter zijn er ook nog steeds. De wereldbeker is er bij gekomen en dan gaat het om de specifieke afstand. En niet meer om alle afstanden.

Successen en ik begin bij Ard Schenk en Kees Verkerk en je had Jan Bols. Later vele anderen en ik noem ze maar even niet bij naam. Bang om mensen die het verdienen te vergeten 😊.
De komst van de klapschaats en sneller en sneller. De overdekte banen en nog sneller. De eerste op de 10.000 meter onder de 15 minuten was bijzonder en nu in de 13 minuten.

Favoriet en de lange afstanden zijn nog steeds mijn favoriete afstanden. De 5 en 10 km en de 10 km is het leukste. Lekker lang kijken naar 1 rit en me verbazen over het feit dat men zolang dezelfde rondetijden kan rijden en zelfs kan versnellen.
Je kunt wel zeggen dat het schaatsen een echte Nederlandse sport is. Ook nog in 2018 en al 6 gouden medailles. Bij de dames een paar meer dan bij de heren. Al meer of is het bijna 50 jaar kijk ik ernaar en soms is het wat minder en dan slaat de schaatskoorts weer toe.

Zelf schaatsen en dat is niet gelukt. In de jaren 70 even een tijdje geen winters en daarna had ik geen zin meer. Kijken en ik vind het een mooie kijksport. De strijd om secondes en de strijd om de eerste plaats. Schaatsen kijken en een weekend lang kijken naar een WK en de verschillen kleiner of groter zien worden.
De kortste afstanden vind ik het minst interessant en de langere leuker. Een vergelijking met mijn leven en ik ga voor succes op de lange termijn en het hoeft geen sprint te zijn.

Vorige week begonnen de olympische spelen met de 3 km dames en een dag later de 5 km heren met Nederlandse winnaars. Bij de dames tot nu toe iedere keer een Nederlandse winnares en ik geniet. Bij de heren wat minder en het genieten is er niet minder onder.
Verrassingen en zo zijn er weer positieve verrassingen. Vandaag won Esmee Visser onverwacht de 5 km. Negatieve verassingen zijn er ook en ik denk even aan de 10 km van Sven Kramer.

Nederland en zonder de Nederlandse inbreng zou ik denk ik ook blijven kijken en dat weet ik dus niet. Ik ken het schaatsen niet anders dan  met Nederlandse successen. Ons en wij en daar heb ik weer wat minder en “wij hebben goud” zal ik niet zo gauw zeggen 😊