Pagina's

vrijdag 23 februari 2018

Controle

Deze week hoorde ik iets over een leerlingenvolgsysteem. Ouders hebben een programma op hun smartphone en hebben door middel van dat programma contact met de school van hun zoon en dochter. Spijbelen is er niet meer bij en een onvoldoende verzwijgen is onmogelijk. Kinderen vonden dit niet echt leuk. Op hun 16de moeten ze voor zoiets toestemming geven en daarvoor mag het ongevraagd.

De smartphone en koppelingen en een werkgever weet precies waar zijn werknemer zich bevindt. Denk even aan een vertegenwoordiger en verkopen en verantwoording moeten geven voor elke vijf minuten die je bij een klant hebt doorgebracht
De vrachtwagenchauffeur en dit is dan van hetzelfde laken een pak. Zomaar even geen zin hebben en langer pauze nemen is er niet meer bij.

Lopend in het centrum van het mooie Emmen en weten dat er overal camera’s zijn. Zittend in de trein en de camera. Nergens meer ongezien kunnen zijn.
Kinderen die ermee opgroeien en volwassen worden en de controle blijft. Ik zie het ook weleens als wantrouwen. Niemand vertrouwt je en alles wordt geregistreerd.

Werkend in de productie en aantallen halen. Ervaring en ook daar heb ik ervaring mee. Minder doen dan de ander en er op aangesproken worden en even geen zin hebben. Tja de baas zijn centen zijn niet van blik. Ook een vorm van controle die anders en leuker kan.
De romantiek van het leven en stiekem even wildplassen of een regel overtreden of bijvoorbeeld even een beetje te hard rijden. En het minder leuke is dat men alles van je weet.

De locatie en de smartphone geeft de plek waar je bent door aan wie het maar wil weten. Camera’s en ik stel me voor dat er ergens iemand live naar die beeldschermen zit te kijken. Hij ziet mijn opvallende rode hoed en gaat me volgen en opslaan natuurlijk…
Voordelen en heeft al die controle voordelen. Vermist raken of vallen en niemand in de buurt en op een gegeven moment kan men aan mijn smartphone zien waar ik ben.. Kinderen die een onvoldoende halen en het niet durven te vertellen en soms weten de ouders het eerder dan het kind.

De trein en ik hoor een stem. Voeten van de bank en ik zie mensen verschrikt kijken. Wie is dat en tegen wie heeft hij of zij het ?
Me bekeken voelen en ik voel me niet echt bekeken als ik in de trein zit of in een grote stad loop. Ik doe niets verkeerd en ik ben ook niet van plan om me te gaan misdragen.

Zijn er dan zoveel mensen die zich zonder die camera’s gaan misdragen? Is die puber die controle nodig ? Doet die vertegenwoordiger zonder controle minder goed zijn best ? En zo kan ik nog wel even doorgaan….
Wantrouwen en hoeveel wantrouwen is er denk ik dan wel niet ? En zelf denken en zelf beslissen. Mag dat nog ? Mag ik even op een rustig plekje even tegen een boom plassen en mag ik nog iets doen zonder bekeken te worden?

Techniek en de mogelijkheden die de techniek ons biedt. En wat is de grens of zijn er geen grenzen meer…..