Pagina's

dinsdag 26 december 2017

Wie kent me nog?

Afgelopen Kerstavond en tv. 4 mensen aan het Kerstdiner. Afgelopen jaar waren ze de hoofdrolspelers in een serie over eenzaamheid. Eenzaam en vele mensen in ons land zijn eenzaam. Niemand zien en weken achter elkaar zie je niemand en spreek je niemand. Af en toe een hallo of een fijne dag gewenst door de kassière van de supermarkt en dat is het wel. Een mens is een sociaal wezen en zonder anderen kun je het gevoel hebben niet te bestaan en erger….

1ste Kerstdag en ik lees een stukje over eenzaamheid en ik ben even weer terug in de jaren 80 van de vorige eeuw. Het ging toen niet echt goed met me en eigenlijk steeds slechter. De eenzame dagen vol met drank en muziek en niet veel meer. Stemmen in mijn hoofd en hoe ik gedwongen werd opgenomen. Hoe eenzaam ik was en hoe eenzaam ik me voelde.

Eenzaamheid en wat dat met je mens zijn kan doen. Niet meer kunnen functioneren tussen anderen en niet meer weten hoe je je in gezelschap moet gedragen en hoe je dan weer alleen wilt zijn. Alleen zijn en geen doel meer hebben en weer anderen willen zien. Eenzaam zijn en hoe vaak dit geen keuze is. In het begin leuk en er zijn maar weinigen voor wie dit leuk blijft. Het kluizenaarschap en hoe zwaar dit kan zijn.

Eenzaam tussen vele anderen en ook dit ken ik. Werken en werkend in een grote groep mensen en hoe ik verlangde naar alleen zijn en hoe ik het alleen zijn zocht in de pauzes. Hoe je eenzaam kunt zijn tussen duizend vrienden. Hersenen en hoe dat je mens zijn laat zien en de invloed van eenzaamheid op je hersenen.
Eenzaam en hoe ik nu niet meer eenzaam ben. Samenwonen en met zijn tweeën zijn en soms verlangen naar alleen zijn en toch weer samen willen zijn.. Sociaal en ik zie graag andere mensen. Een moi op de fiets tegen de mensen die ik tegenkom. Sociaal en hoe ik sociaal soms nog weleens te kort schiet. Niet geleerd en te veel alleen geweest of te vaak eenzaam. Een goede schizofreen is nooit alleen denk ik dan maar….

Doe ik er nog toe  en wie wil me nog kennen. Hoe ziekmakend deze gedachten kunnen zijn. Ik ben wel benieuwd of het inmiddels al in dat diagnostische boekje van de psychiatrie staat. Of ze er al een pilletje voor of tegen hebben 😊.
In deze gehaaste maatschappij met al die mensen die het druk hebben. Aandacht voor elkaar en aandacht voor elkaars mens zijn schiet er weleens bij in. Ook begrip is in dit kader heel belangrijk en heel vaak heeft men het over keuzes en eenzaam zijn is niet altijd een keuze.

Het inloophuis en hoe voor sommigen dit het enige sociale moment van de dag is. Alleen thuis zitten en niemand om mee te praten. Niemand die even belt om te informeren hoe het met je gaat. Niemand die wil weten hoe het echt met je is. Contacten en gelukkig zijn er plekjes waar je dan naar toe kunt en waar niets van je wordt verwacht. Er mogen zijn en meer ook niet. Het Inloophuis is 1 van deze plekjes en gelukkig zijn er nog meer van die plekjes waar je dan terecht kunt. Je moet het kunnen zien en anderen hebben het dan weer over willen zien. 

Kunnen en willen en hoe groot het verschil tussen deze twee woorden nog steeds is.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten