Pagina's

vrijdag 9 juni 2017

stemmetjes in mijn hoofd



Ik denk even aan de strijd in mijn hoofd. De strijd voor stilte en rust. Hoe af en toe de gekte weer de kop opsteekt en ik mag vechten voor stilte. Een strijd die ik dan weer win. Stilte en hoe vanzelfsprekend dit kan zijn. Hoe de stilte dan weer wordt onderbroken en ik weer mag vechten.

Strijd en hoe het leven soms niet meer is dan strijd. De sportieve strijd en ik denk aan sport en de overwinning en het verlies. Het verlies nemen en de tranen drogen en de strijd weer aangaan om te winnen. Stemmetjes in mijn hoofd en ik noem het bewust stemmetjes. Wetend dat het steeds weer terugkomt en ik steeds maar weer moet of is het mag vechten voor stilte.

Stress en hoe stress de strijd moeilijker maakt en rust en rust maakt de strijd dan gemakkelijker. Innerlijke kracht is iets anders dan lichamelijke kracht en het maakt me sterker. Weer gewonnen van de gekte en op naar de volgende episode en de volgende gekte.

Periodes met strijd en periodes met rust en hoe leuk de rust dan is. Kiezen voor en ik kies nooit voor strijd. Harmonie in mijn hoofd is vele malen leuker en geeft veel meer plezier.

De strijd en hoe de strijd de wereld vorm heeft gegeven. De grenzen tussen de verschillende stukjes aarde zijn gevormd door strijd en zonder strijd gaat het niet. De dierenwereld en de strijd om het voedsel en het leven. De planten en het zogezegde onkruid. Onuitroeibaar en steeds weer terugkerend.
De natuur en de strijd van de Nederlander tegen het water en de vele polders en meer. Het water en hoe vanzelfsprekend regen bijvoorbeeld in ons land is. Andere plekjes en regen is zeldzaam en een gebrek aan water zorgt weer voor veel strijd. En sommigen mopperen weer op de regen en anderen weer op de zon. Ook strijd en een strijd die zinloos is.

Vrede en de eigen mening en dat is ook weer tegengesteld. De eigen mening blijft belangrijker dan harmonie en vechten is leuk natuurlijk. De overwinning telt.

De strijd tegen de stemmetjes in mijn hoofd is nooit zinloos. Schelden doet geen zeer en ik scheld wat af om tenslotte sorry te horen. Meestal niet gemeend want de strijd geven ze niet op.
Medicijnen en elke avond een pilletje ter ondersteuning van de strijd. Of het helpt of niet helpt. Steun is het.
Of ik het nu schizofrenie of niet moet noemen en of het echt is of niet. Ik zie het als iets wat bij me is gaan horen en waar ik af en toe last van mag hebben. En het maakt me sterker. Ook omdat de stilte telkens weer terugkomt. Wat dan de trigger is van een nieuwe episode stemmetjes. Ik zou het niet weten en voorkomen is natuurlijk beter dan genezen. Voorkomen door niet te veel stress en veel rust. Ook dan komt het terug. Moe word ik er wel van en dan uitrusten en na een gewonnen strijd is het goed rusten. Kiezen en ik kies er nooit voor en de stemmetjes kunnen me niet met rust laten 😊